Dubbelconcert
111. Een eenmalig en generatie(s) overschrijdend dubbelconcert op zaterdag 15 november 2025 met Jacqui McShee & Kevin Dempsey en met Katie Spencer.
Als Paul McCartney nog steeds stadions vult, waarom generatiegenote Jacqui McShee niet (al hebben we geen stadion)? Jacqui is de nog steeds actieve grande dame van de Engelse folk die in de jaren zestig beroemd werd als vocaliste van de legendarische band Pentangle, de groep die folk en jazz vermengde tot een eclectisch geheel.
Kevin Dempsey heeft zijn sporen verdiend als gitarist/vocalist van onder anderen de bands Dando Shaft en Whippersnapper. Zijn gitaarspel roept herinneringen op aan de ons ontvallen meestergitaristen Bert Jansch en John Renbourn, eveneens Pentangle-sleutelfiguren.
Enkele jaren geleden viel gitarist Kevin Dempsey eens in bij een concert van Jacqui McShee’s Pentangle (zoals de groep inmiddels heet), en dat leidde tot deze nieuwe samenwerking van veteranen. In 2020 brachten Jacqui McShee & Kevin Dempsey hun eerste duo-album From Here To There uit.
Katie Spencer speelde eerder bij Roots aan de Zaan in november 2023 en maakte toen grote indruk. Muziektijdschrift Heaven schreef over haar: “Met The Edge Of The Land (haar tweede album) heeft de Britse singer-songwriter Katie Spencer één van de mooiste folk singer-songwriterplaten van dit jaar gemaakt. Qua liedjes, zang, gitaarspel en verdere instrumentatie, alles klopt aan deze betoverende plaat, waarop Spencer zich ontpopt tot een warme nieuwe stem in de Engelse folkscene die meteen ook aansluit bij de top. Wie houdt van illustere voorgangers als Nick Drake of Sandy Denny raden wij aan dit album te beluisteren”.
Ten tijde van dit concert zal Katie’s derde album What Love Is net een maand oud zijn.
beeldmateriaal
terugblik
Dat had weer heel wat voeten in de aarde. Vantevoren dachten we dat dit één van enkele kroonjuwelen in ons seizoen zou zijn waarbij de ene jongere act de anderen oudere (en bekendere) act publieksmatig zou kunnen versterken … wel met in het achterhoofd dat we ooit, in 2014, een concert van Jacqui McShee’s Take 3 hebben moeten cancellen nadat er destijds, enkele weken ervoor, nog maar zes kaartjes waren verkocht (! – maar we waren toen net begonnen, dat hielp niet).
Die gehoopte ‘boost’ van het dubbelconcert bleef uit: de zaal was iets minder dan halfgevuld met 75 aanwezigen, waardoor dit een financiële zeperd van jewelste werd, maar gelukkig hebben we de subsidie van Fonds voor de Podiumkunsten nog, en die is meer nodig dan ooit tevoren.
Met Jacqui McShee (toch echt een legendarische vocaliste, op gelijke hoogte met tijdgenoten Sandy Denny en Maddy Prior) en Kevin Dempsey hadden we afgesproken dat ze een dag eerder zouden arriveren, want tsja de leeftijd, na een lange reis voor één enkel optreden – dat was niet meer dan logisch. Het Easyhotel in Zaandam – handig naast het treinstation, daar ze per trein zouden arriveren – was betaald en wel, alleen moest de toeristenbelasting nog extra en ter plekke worden voldaan. Twee vliegen in één klap, dacht ik: ik vang hen die vrijdag even op, begeleid ze naar het pal naast het treinstation gelegen hotel, betaal die extra som toeristenbelasting ter plekke, en klaar is Kees.
Kees is echter nooit zomaar klaar, zo bleek maar weer eens. Kevin had aangegeven dat ze die vrijdag om 16:20 aan zouden komen, zodat we gezamenlijk naar het hotel er (bijna) naast konden gaan. Nouja, dacht ik nog, de trein komt 16:22 aan – ook goed. Zo stond ik daar, terwijl het buiten stortregende, en er kwamen een heleboel mensen uit de trein … maar geen Pentangle-zangeres, noch een Whippersnapper/Dando Shaft gitarist. Nee hè.
Ik wachtte nog twee treinen af, en op mijn appjes werd niet gereageerd. Wat nu? Plots dacht ik: onee, ze zijn natuurlijk doorgegaan naar Wormerveer, hebben mijn info-mail met adressen verkeerd begrepen – ze gaan naar de zaal. Maar! Juist toen werd er gebeld: Kevin. Ze kwamen er nu aan! Ze zagen in de verte de rondvaartboot van Lovers: en waar was ik dan?
“Lovers”?
En plots viel het kwartje. De aankomsttijd van 16:20 (met vertraging) was niet in Zaandam. Maar in Amsterdam. Het einde van de Eurostartrein. En nu was het vrijdagse mega-spits, in de stromende regen. Ik ging in Piet Paniek-modus (Sinterklaas was tenslotte ook al onderweg). Want … now what? Uiteindelijk werd het een te dure taxi vanuit Amsterdam, en de begroeting was vervolgens van alle kanten beschaafd maar wat koeltjes, want de één verweet de ander onduidelijk te zijn geweest, en het gure weer hielp ook nog eens niet echt mee.
De volgende dag bracht echter vriendelijker weer en dito stemmingen. Na eerst de spullen naar De Vermaning te hebben gebracht reden Moon en ik (ik rijd geen auto) terug richting Zaandam om Jacqui en Kevin op te halen – waarbij mij direct excuses werden gemaakt voor wat toch echt onduidelijkheid van hun kant was de dag
ervoor, gaven ze nu ook toe.
Inmiddels was ook Katie Spencer in Wormerveer gearriveerd, mèt haar ouders, die haar altijd door dik en dun steunden en nu een paar dagen mee op pad waren. Soundchecks verliepen snel, waarna er mie (van Renate), en saté en salade (van Moon) op het programma stond.
Edvard was wegens zijn recente knie-operatie afwezig (maar hij zendt u zijn groeten): deze keer was de inval-Edvard (qua presentatie) onze regelmatige bezoeker Dick Tersteeg, die ooit eens hulp aanbood – en dat laten we ons nooit twee keer zeggen (dank Dick). Waarna Katie een uur lang speelde, deels werk van haar derde album What Love Is, en af en toe een terugblik naar haar vorige twee albums.
Subliem atmosferisch gitaarwerk, fraaie stem, mooie songs, en het dient gezegd: prachtgitaren, van waaruit de geest van John Martyn nog even verscheen in een stukje van diens Small Hours aan de start van haar afsluitende song Cold Stone. Daar gaan we nog veel van horen.
Daarna was het de beurt aan wat oprecht veteranen zijn, Jacqui McShee en Kevin Dempsey, gedurende een ruim uur, dat bij mij aanvoelde als véél korter, maar maar het toch echt niet was. Even dacht ik: straal vergeten stoelen op het podium te zetten, want tsja, Kevin zal een zeventiger zijn en Jacqui is met haar bijna 82 jaren gewoon écht de oudste performer die we op ons podium hebben gehad. En toch, je zou het niet zeggen. Want: niks stoelen, gewoon staan. En die stem, die was er gewoon. Tikje heser, maar uit duizenden herkenbaar: daar stond ze en zong ze, de nachtegaal van Pentangle, en die hadden we toch maar eindelijk mooi op ons podium, ruim elf jaar nadat aanvankelijk de bedoeling was geweest: eind goed, al goed.
Kevin had nog last van een recente handblessure en verontschuldigde zich later nog voor gitaarfoutjes, die mij overigens totaal niet op zijn gevallen. Uiteraard kwam Pentangle voorbij in songs als I’ve Got a Feeling, Lord Franklin en Cruel Sister, maar ze brachten ook werk ten gehore van hun duo-album uit 2020, From There To Here. En om de cirkel ook letterlijk rond te maken werd geëindigd met Will The Circle Be Unbroken.
Hoewel Jacqui en Katie elkaar wel vantevoren hadden gemaild over mogelijk iets samen te doen aan het einde, was er exact nul tijd om iets in te studeren, en dan heeft zoiets het potentieel de mist in te gaan, dus dat dan maar niet gedaan.
We hadden de indruk dat iedereen zeer tevreden huiswaarts (of in het geval van de muzikanten, hotelwaarts) ging. En wat Jacqui en Kevin betreft: hun terugreis op 16 november was als rimpelloos als de concertdag, de 15e, dus alles wat mis kon gaan heeft zich geconcentreerd binnen een korte tijdsspanne in die namiddag van 14 november.
En dat was eigenlijk ook weer snel opgelost, dus uiteindelijk iedereen blij.
