112. Na zeven jaar (hij speelde eerder solo bij ons in juni 2018) verwelkomden we op zaterdag 6 december 2025 wederom Martin Simpson, die bij de folk-kenners op een vrij eenzame top staat. De gitaar is hier in handen van een ware maestro. Martin Simpson’s interpretaties van traditionele folksongs zijn simpelweg pure meesterwerkjes. Zijn solo-optredens zijn intens, veelzijdig en betoverend. Wereldwijd wordt hij gerespecteerd als één van de beste akoestische en slide-gitaristen.
Martin Simpson combineert als geen ander diverse elementen uit de Britse, Afro-Amerikaanse en old-time muziek. Hij woonde dan ook vijftien jaar in de USA, en dat is hoorbaar. Bovendien heeft hij zelf een aantal parels geschreven. Hij werkte op het podium en op albums samen met o.a. June Tabor, Jackson Browne, Danny Thompson, Danú, Martin Carthy, Cara Dillon, David Lindley, Roy Bailey, David Hidalgo, Steve Miller, Dick Gaughan en Richard Thompson.
Of hij nu Americaanse old-time muziek, blues, traditionele Britse folk, een Dylan-cover of zijn eigen materiaal speelt: Martin Simpson is onvoorspelbaar, onnavolgbaar en, als gitarist, van een ongekende subtiliteit en originaliteit. Vorig jaar bracht hij het inmiddels bejubelde album Skydancers uit (“acoustic finger-picking magic” – aldus Uncut. “Penguin Eggs-good. Seriously” – volgens MOJO).
“Martin is in a class of his own. He is such an expressive player; he is ingenious in his use of the guitar. You can listen to one of his songs and three or four minutes in, he has only used the top four strings and not even played a bass note yet, and when he does, it feels like an orchestra coming in. His clarity of playing is just amazing” – Jackson Browne
Martin wordt bijgestaan door Liz Hanks (cello) en Louis Campbell (gitaar). Liz speelde eerder samen met van alles en iedereen, van Richard Hawley en Liam Gallagher tot Kate Rusby en Jon Boden. Louis werkte eerder samen met o.a. Sam Sweeney en Sam Lee. Het trio was in 2023 voor het eerst te zien tijdens het concert ter ere van wat de 80e verjaardag geweest zou zijn van meestergitarist Bert Jansch.
De meeste foto’s hieronder zijn van Pieter Harbering.
beeldmateriaal
terugblik
Bij het concert in november hebben we ons financieel eerlijk gezegd flink in de vingers gesneden: achteraf, een dubbelconcert met 2x topacts in de folk geeft dus duidelijk geen dubbel publiek, daar waar we een volle bak verwacht hadden (en, financieel, voor dat concert nodig hadden, want er was wel een hoofdprijs aan gage. Oei). En ten tijde van dat concert dreigde ook ons december-optreden – met vanwege Flinke Naam logischerwijs eveneens fikse prijskaart – publieksmatig nogal in het water te vallen. In de laatste paar weken druppelden reserveringen gelukkig gestaag binnen, waardoor we op de dag zelf zowaar met een goedgevulde zaal zaten: de eerste sinds Flook zeven maanden eerder.
Er was wel een probleem: Martin Simpson had de donderdag ervoor een vlucht van Manchester naar Brussel, teneinde de dag erna op te treden in het Vlaamse Limberg, maar hoewel Martin in Brussel aankwam: zijn gitaar kwam niet mee. Er volgde een saga waarbij de promotor in Limberg de inmiddels schijnbaar wél gearriveerde gitaar alsnog zou ophalen die 5e december in Brussel, maar toch bleek die uiteindelijk toch nog steeds niet terecht. Hoe het eindigde weten we op moment van schrijven niet: wel dat begeleider Louis Campbell zowel een electrische als een
akoestische gitaar meegebracht had, en Martin die dus kon gebruiken. Gelukkig dus, dat hij niet solo speelde.
In Martin Simpson hebben we natuurlijk een héle grote, maar veel meer down to earth dan hem komen muzikanten niet vaak: deze bescheiden, vriendelijke man die niet onder stoelen of banken steekt dat hij eigenlijk een verwoed vogelspotter is. En je zou hem echt niet geven dat hij al 72 jaar oud is: fit als een hoentje.
De voorbereidingen liepen – behalve de vermiste gitaar dan – soepeltjes, en al snel aten we met zijn allen aan de lange tafel in de foyer van Renate’s chinese tomatensoep, en Moon’s kruidenboter op stokbrood.
Zijn gitaarspel is als altijd betoverend en de begeleiding op subtiele electrische gitaar door Louis en op die uiterst fraaie cello van Liz was magnifiek, op vaak verhalende songs handelend over de geëxecuteerde hofdame Mary Hamilton tot de Chileense martelaar Victor Jara, van werk van Pete Seeger, Woody Guthrie en Bob Dylan tot Richard Thompson (Down Where The Drunkards Roll), en soms een zelfgeschreven nummer over, hoe kan het ook anders als het om Martin Simpson gaat, vogels … maar ook over WOII strandjutter Ken Small. En al die tijd natuurlijk dat fantastische gitaarspel – op een leengitaar zowaar. Op naar de volgende 72 jaar, Martin.
