CONCERT-ARCHIEF

HET CONCERTARCHIEF VAN ROOTS AAN DE ZAAN 2013-nu

 

50. De afsluiter van ons vierde seizoen (en Roots aan de Zaan’s vijftigste concert!) was DAISYCUTTER, afkomstig uit de Amerikaanse staat New York, op zondag 11 juni 2017.

In november 2015 speelden Jeff Wilkinson & The Shutterdogs bij Roots aan de Zaan. Instrumentaal stal één der Shutterdogs absoluut de show: violiste Sara Milonovich speelde de sterren van de hemel die dag in Zaandam, een opvallend bandlid.
Wat we toen nog niet wisten was, dat zowel Sara als gitarist Greg Anderson niet zomaar Shutterdogs waren: dat was slechts een nevenproject. In upstate New York leidt Sara Milonovich haar eigen band Daisycutter, americana om u tegen te zeggen, een eclectische mix van indie roots-rock met een alt-country rafelrand, een vleug bluegrass, en nu en dan politiek geladen teksten die soms doen denken aan de hoogtijdagen van The Clash.

Het titelloze debuutalbum van Daisycutter werd door de Daily Freeman omschreven als “what Nashville would sound like if it was just a bit smarter”. Sara was in 2009 als sessiemuzikante te horen op het laatste album van Pete Seeger, At 89, dat een Grammy won. Met Seeger deelde ze ook een aantal maal het podium. Daisycutter’s nieuwe album Waiting For The Stars werd onlangs uitgebracht.

Naast Sara Milonovich (zang, viool) en Greg Anderson (gitaar) werd Daisycutter – of eigenlijk Daisycutter Trio – gecompleteerd door Daria Grace (bas, zang).

voor foto’s van dit optreden, klik hier (VOLGT)


49.  Op zaterdag 13 mei 2017 togen we naar Wales, figuurlijk gesproken dan. JULIE MURPHY’s opmerkelijke, rijke stemgeluid is het visitekaartje van de Welsh folkgroep Fernhill. Time Out noemde haar een ’must see, must hear singer’. En dat vond niemand minder dan Robert Plant ook: Julie Murphy behoort tot het illustere rijtje zangeressen (Sandy Denny, Allison Krauss) waar de voormalige Led Zeppelin-voorman op een album mee duetteerde – zo is zij prominent te horen op Plant’s album Lullaby and… the Ceaseless Roar (2014). Eerder zongen beiden al als gasten op Further In Time, een album van The Afro Celt Sound System. 
Julie komt oorspronkelijk uit Engeland, maar woont al heel lang Wales, de geboortegrond van haar echtgenoot èn muzikale partner CERI RHYS MATTHEWS (gitaar, dwarsfluit, overigens eveneens lid van Fernhill). Naast haar werk met Fernhill, waarin ze traditioneel Welsh zingt, is ze eveneens een gerespecteerde solist en singer-songwriter, van wie wijlen John Peel een groot fan was.

Wel is het een toch wat obscure zijweg binnen de folk wat toch al niche-muziek is: de waarschijnlijke reden dat dit concert de prijs kreeg voor het slechts bezochte concert van seizoen 2016-2017, met slechts 30 bezoekers. Mensen vroegen zich af of concurrentie van de finale van het Eurovisie Songfestival niet mede debet kon zijn hieraan – dit wagen we echter toch te betwijfelen, maar wie weet?

Gelukkig voelt een bezoekersaantal van 30 in De Kleine Waarheid niet klein aan: vergelijk het met een goed gevuld, zeer sfeervol huiskamerconcert. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier


48. Dit mocht gerust een traditie genoemd gaan worden: THE HENRY GIRLS bij Roots aan de Zaan. Ditmaal op vrijdag 7 april 2017.

Bijna vier jaar hiervoor, in juni 2013, waren de drie zussen – afkomstig uit Malin op het schiereiland Inishowen, in het Ierse Donegal – Roots aan de Zaan’s eerste internationale act, toen nog in Serah Artisan aan de Dam in Zaandam. Twee jaar later kwamen ze terug, toen in De Vermaning, tot dan toe één van de bestbezochte concerten uit de Roots historie. En driemaal is scheepsrecht, zij het noodgedwongen andermaal in een andere zaal. En na Altan en Fotheringay was het Roots’ nummer drie qua best bezochte concerten van dit seizoen. 

The Henry Girls – genoemd naar de grootvader van de zussen – bestaan uit de gezusters McLaughlin: Karen (viool, gitaar, banjo, ukelele, piano, zang), Joleen (harp, piano, mandoline, zang) en Lorna (piano, accordeon, zang). Ze brengen een transatlantic mix van bloedmooie celtic en americana songs en zingen samen zoals alleen Ierse zussen dat lijken te kunnen – ook al was de jongste van de drie, Joleen, deze avond geplaagd door een fikse kou waardoor ze niet héél veel stem had! Hun zesde album Far Beyond The Stars, vers van de pers, stond centraal staan tijdens het concert, waar ook (andermaal) bleek dat onze geluidsmensen een dubbelleven leiden als virtuoos muzikant: Erik de Jong was, voor één nummer dan, de vierde Henry Girl op de piano-accordeon, en hij deed dat met verve. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier


47. Sophie ter Schure en Margot Limburg alias THE LASSES maken wonderschone muziek; eerder waren ze bij ons te zien als voorprogramma van de Engelse singer/songwriter Steve Ashley in juni 2015. Op zondag 5 maart 2017 volgde een volwaardig optreden bij Roots aan de Zaan, en dat werd tijd. 

De twee ontmoetten elkaar vijf jaar geleden de Ierse pub Mulligans te Amsterdam waar elke woensdag- en zondagavond open sessies worden gehouden. Sophie en Margot ontdekten al snel een gedeelde passie voor het vertolken van mooie verhalen over, zoals zij het noemen, “liefde, dood en andere ellende”. De warme alt van Margot en de gevoelige sopraan van Sophie sluiten perfect bij elkaar aan. In de afgelopen jaren stonden The Lasses al op menig podium in binnen- en buitenland, met als klapstuk een tour langs de westkust van Amerika in het voorjaar van 2015, die een jaar later nog een dunnetjes overgedaan werd – in beide gevallen als trio met de Amerikaanse Kathryn Claire (maar die was er nu niet bij).

The Lasses zingen vooral liedjes met een goed verhaal en laten zich daarbij niet beperken door regio of genre; Appalachian bluegrass, Schotse ballade of Ierse folk, je hoort dat dit duo altijd met hart en ziel voor de liedjes gaat. In Zaandam speelden ze die zondagmiddag volledig unplugged voor een zeer aandachtig publiek. Het was het waard. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier


46. Het jonge maar zeer gerenommeerde Britse damestrio LADY MAISERY trad zondag 5 februari 2017 op in De Kleine Waarheid. Lady Maisery vertolkt traditioneel en eigentijds materiaal, zingt close-harmony en gaat soms het pad op van de traditionele zangtechniek diddling. Inmiddels hebben ze drie albums uitgebracht, te weten het o.a. voor een Spiral Award als Beste Debuutalbum genomineerde Weave & Spin (2011) en de opvolger Mayday (2013), dat donkerder en meer politiek gekleurd was. In de zomer van 2016 kwam het derde album Cycle uit. Lady Maisery bestaat uit Hannah James (zang, accordion), Hazel Askew (zang, concertina, harp) en Rowan Rheingans (zang, viool, banjo). Alledrie zijn ze inmiddels ook individueel gerespecteerde muzikanten: zo maakt Hannah deel uit van Maddy Prior’s trio 3 For Joy, is Rowan eveneens de helft van het duo The Rheingans Sisters èn lid van Nancy Kerr’s Sweet Visitor Band, terwijl Hazel lid is van zowel The Artisans als The Askew Sisters. De drie dames maken bovendien deel uit van het Engels/Schotse Songs Of Seperation (met o.a. Eliza Carthy in de gelederen) dat debuteerde op het gerenommeerde Celtic Connections festival, en waarvan het debuutalbum de Top 20 van de Britse indie charts bereikte – en dat gebeurt (helaas) maar al te zelden in de Britse folk. Ook maken ze gedriëen deel uit van de gelegenheidsformatie Coven, met o.a. o’Hooley & Tidow (geen onbekenden voor Roots aan de Zaan), dat in maart door de UK tourt. Drukke dames, die op uitnodiging van Roots aan de Zaan voor de eerste keer in Nederland te zien waren.

voor foto’s van dit optreden, klik hier


altan-poster

45. De vooralsnog laatste co-productie met het Zaantheater vond plaats op vrijdag 13 januari 2017 toen de wereldberoemde formatie ALTAN Zaandam aandeed. De uit Donegal, Ierland afkomstige groep rond vocaliste/violiste Mairéad Ní Mhaonaigh staat altijd garant voor een avond authentieke, virtuoos gespeelde folkmuziek en geldt al jaren als een van de topattracties uit de rijke Ierse folkscene, een groep die zich kan meten met illustere voorgangers als Clannad en the Chieftains. Altan verwierf al snel een grote aanhang in Ierland, vooral door het prachtige tweeviolengeluid. De band, die ruim een miljoen albums verkocht, werkte in het recente verleden met een keur aan wereldberoemde namen als Dolly Parton, Enya, The Chieftains, Bonnie Raitt en Alison Krauss. Het uitverkochte optreden in Zaandam was het eerste in Altan’s 30e jubileumjaar (en één van slechts twee concerten in Nederland), reden waarom de band vanuit het publiek hartstochtelijk werd toegezongen met een welgemeend Happy Birthday Dear Altan. Dat Mairéad ietsjes geplaagd werd door een stevige verkoudheid mocht de pret niet drukken.

In Zaandam traden op: Mairéad Ní Mhaonaigh (zang, viool), Ciarán Tourish (viool), Ciarán Curran (bouzouki), Mark Kelly (gitaar) en Martin Tourish (accordeon), met een gastoptreden van Sophie & Michelle Le Fevre.

Roots aan de Zaan dankt het Zaantheater voor de samenwerking. De reden dat we stoppen is, dat onze voornaamste subsidieverstrekker zowel het Zaantheater als ons steunt, maar ons niet zodra we onder het dak van het (immers al gesubsidieerde) Zaantheater huizen. Dat maakt elk optreden tot een risico. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier 


ernst-jansz-poster44. Inmiddels kunnen we ERNST JANSZ, die op zaterdag 10 december 2016 het laatste optreden van het jaar verzorgde, gaan zien als één van de vaste waarden van Roots aan de Zaan. In januari 2014 zorgde hij voor het eerste uitverkochte optreden bij ons; hij speelde toen nog in onze eerste locatie Serah Artisan. Naar aanleiding van dat mooie optreden meldde Ernst: “Roots aan de Zaan is een van de gelegenheden waar ik graag naar terug wil. Een unieke plek in het Nederlandse muzieklandschap. Om kort te gaan: ik heb er heerlijk gespeeld”.
Op 12 december 2015 keerde hij dan ook terug naar Zaandam, toen in De Vermaning, en met CCC Inc., andermaal een uitverkochte zaal. Het zaadje voor een terugkeer in dit nieuwe seizoen, nu weer onder eigen naam, werd die dag geplant.

Ernst Jansz’ carrière gaat ver terug, zijn eerste serieuze muzikale schreden zette hij met CCC Inc. en met o.a. Henny Vrienten vond hij binnenlandse wereldfaam met de unieke -en Nederlandstalige- ska/reggae van Doe Maar. Na tropenjaren in het oog van de publicitaire storm en een hele rij grote hits bezweek Doe Maar, waarna de bandleden in de luwte weer hun eigen ding gingen doen. Maar … af en toe zijn ze er weer, zoals eerder in 2016 dit jaar gedurende een reeks optredens in de Amsterdamse Ziggo Dome.

In een volle Kleine Waarheid bracht Ernst Jansz een bloemlezing uit zijn rijke oeuvre, en werd hij begeleid door Aili Deiwiks (viool), Guus Paat (gitaren) en Richard Wallenburg (bas).

voor foto’s van dit optreden, klik hier


magna-carta-poster

43. Eén van de acht Nederlandse afscheidsoptredens van MAGNA CARTA vond donderdag 1 december 2016 bij Roots aan de Zaan plaats. In de loop der tijd is de line-up regelmatig gewijzigd, maar Chris Simpson was er altijd bij. De bekendste albums van de band zijn Seasons (1970) en Lord Of The Ages (1973) en bekende songs zijn Airport Song en Took A Long Time. Begin 2014 werd voor het eerst sinds 2001 weer een studio-album opgenomen, het al jarenlang aangekondigde The Fields Of Eden. Dit album kreeg uitsluitend lovende recensies in diverse media en de vraag naar optredens begon weer snel te groeien. 

Nederland is altijd Magna Carta’s favoriete land geweest. Vanaf begin jaren zeventig werd ons land vrijwel jaarlijks aangedaan voor uitgebreide tournees. Mede daarom besloot oprichter Chris Simpson om na veertig jaar vrijwel onafgebroken touren te stoppen en in mei 2009 een afscheidsconcert in een uitverkocht Koninklijk Theater Carré in Amsterdam te geven, waaraan veel voormalige bandleden meewerkten. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want van zijn pensioen genieten lukte Chris niet, zodat hij al snel weer ging optreden. Genoemd album werd uitgebracht en de bal ging weer rollen. Maar nu lijkt diezelfde bal uitgerold te zijn.

De line-up van deZE laatste Nederlandse Magna Carta-tournee was: Chris Simpson (zang, akoestische gitaar, mondharmonica), Doug Morter (gitaren, zang), Wendy Ross (viool) en Will Stock (basgitaar). Drummer John Shepard, afgebeeld op de poster en aangekondigd in persberichten, bleek door omstandigheden verhinderd. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier


poster Jigantics

42. Op zondag 6 november 2016 speelde de veelzijdige Engelse band THE JIGANTICS voor de tweede keer bij Roots aan de Zaan. Eerder waren ze bij ons te zien, toen in De Vermaning in Zaandam, in oktober 2014. Een toen eigenlijk ook voor ons onbekende groep die een onvergetelijke indruk achterliet, reden waarom ze weer terugkwamenmet hun eigenzinnige mix van folk-rock-cajun-americana, en in de gelederen ex-leden van ColvinQuarmby -zeker geen onbekenden op de Nederlandse podia- en bluesband Sons Of The Delta. 

Een inmiddels vaste bezoekster kenmerkte dit concert als haar favoriet van de plusminus tien die ze bij ons gezien heeft en dat horen we natuurlijk graag – en de kans is groot dat er een keer een derde keer komt (2018?). Hun CDs gringen grif van de hand na afloop – hadden ze destijds net hun debuutalbum Daisy Roots uitgebracht, inmiddels hebben ze de opvolger op zak, Seconds Out, met medewerking van o.a. zangeres Christine Collister.
Over hun invloeden schreef de band zelf: “The whole wide world of music, thrown in a blender, throw in some seasoning and add a dance beat”.

The Jigantics bestaan uit Mark Cole (zang, harmonica, accordeon, mandoline, gitaar), Rick Edwards (gitaar, banjo, zang), Marion Fleetwood (zang, viool: mandoline), Lyndon Webb (bas, zang) en Martin Fitzgibbon (drums, percussie, zang).

voor foto’s van dit optreden, klik hier


poster SwanDyer

41.  VICKI SWAN & JONNY DYER, op zondag 9 oktober 2016 te zien geweest in De Kleine Waarheid, speelden eerder bij Roots aan de Zaan, en wel in De Vermaning in november 2014, toen ze het voorprogramma verzorgden voor The Tannahill Weavers. 

Vicki en Jonny werden destijds door het publiek zeer geapprecieerd – het gevolg daarvan beleefden we nu dus, twee jaar later, toen ze terugkwamen voor een volwaardig concert.

Ze mixen traditioneel en zelfgeschreven materiaal met een uniek geluidstapijt: nieuwe interpretaties van oude liederen, en nieuwe songs die dan weer prima passen in de traditie.
Vicki Swan is half Zweeds/half Schots en speelt op de Scottish smallpipe en de Zweedse nyckelharpa, een heel bijzonder instrument met een prachtige eigen klank. Ook zingt ze pure folk – en nu en dan een vertaalde Zweedse traditional – en speelt ze vol overgave op de low-whistle.
Jonny Dyer zingt en speelt gitaar en trekzak. Samen hebben ze tot nu toe alweer vijf albums uitgebracht.

voor foto’s van dit optreden, klik hier (VOLGT)


Fotheringay poster

40. Wie had dat gedacht? FOTHERINGAY was onze seizoensopener op zaterdag 24 september 2016Sandy Denny en Trevor Lucas zijn al lang geleden,
 zeer voortijdig, de eeuwige jachtvelden gaan verkennen. Maar de geluidsbepalende instrumentalisten waren er nog. De oorspronkelijke Fotheringay-leden Jerry Donahue (leadgitaar), Pat Donaldson (bas) en Gerry Conway (drums) zouden optreden bij Roots aan de Zaan met de van Equation en haar duo met Sean Lakeman bekende Kathryn Roberts, zangeres Sally Barker en de van Little Johnny England, Dylan Project en TRADarrr bekende zanger/gitarist PJ Wright. Het lot besliste anders: op 29 juli werd Jerry Donahue getroffen door een hersenbloeding; logischerwijze moest hij verstek laten gaan en PJ Wright nam de rol van leadgitarist (met verve) over.

Jerry was er echter in geest beslist bij. Zo trad Fotheringay, “slechts” 46 jaar (!) na het Holland Pop Festival in Kralingen, andermaal in Nederland op. Centraal stond natuurlijk de complete overzichts-box set Nothing More uit 2015, met daarop Fotheringay’s titelloze debuutalbum uit 1970, de veel later postuum gereconstrueerde Fotheringay 2 (2007), en diverse BBC- en live-opnamen.

Het was ons eerste avontuur in een voor ons nieuwe zaal-voor-grotere-evenementen, namelijk de Verkadezaal van muziekschool FluXus, nadat we eerder dit jaar noodgedwongen hadden moeten breken met De Vermaning verderop in diezelfde straat. Hartelijk dank aan Marion Hofer die ons meer dan welkom deed voelen! 

voor foto’s van dit optreden, klik hier


FrielSisters-poster39. De seizoensafsluiter THE FRIEL SISTERS op zondag 5 juni 2016 was het neusje van de zalm voor liefhebbers van Ierse traditionele muziek. Uit het Schotse Glasgow komen de zussen Anna, Sheila en Clare Friel, maar met familie diep geworteld in het Ierse Donegal, net als hun muziek, vertolkt op viool, fluit, uilleann pipes en gitaar – bindende factor is de zang zoals alleen zussen dat samen lijken te kunnen. Eerder hebben we dit fenomeen bij Roots aan de Zaan al mogen beleven met de eveneens uit Donegal afkomstige The Henry Girls.

Altan’s Mairéad Ní Mhaonaigh zei: “The Friel Sisters’ music cannot be held back; it is what comes natural to them. They breathe music, they live music, they love music. Traditional Irish music is in a richer place for having these young genuine people carry it on to future generations”.

The Friel Sisters hebben al wereldwijd opgetreden, en deden gastoptredens met acts als Altan, The Chieftains, Cherish the Ladies, Solas en Fidil. Hun titelloze debuutalbum stamt uit 2013. Hiermee haalde Roots aan de Zaan andermaal met trots een Ierse (nou ja, in Schotland wonende) top-act naar Nederland. De dames werden op gitaar bijgestaan door Caoimhín Ó Fearghail.

“The Glasgow-born, Donegal-bloodlined Friel Sisters, who were a real breath of fresh air in singing clearly and unaffectedly and playing unencumbered jigs with skill, shape and heart to free the music from its showbiz strait jacket” – The Herald (UK)

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

HooleyTidow-poster

38. Op vrijdag 20 mei 2016 speelden O’HOOLEY & TIDOW voor de tweede maal bij Roots aan de Zaan. Eerder traden ze in juni 2014 op, een week voordat ze een concert gaven tijdens gerenommeerde Glastonbury Festival in Engeland. Voor de gelukkigen die dat prachtige optreden bij ons (toen overigens nog in Serah Artisan) meemaakten was het geen wonder zijn dat we de dames teruggevraagd hebben.

O’Hooley & Tidow hebben inmiddels drie albums op hun naam staan, te weten Silent June (2010), The Fragile (2012) en The Hum (2014). Dat laatste album werd door MOJO magazine uitgeroepen tot Folk Album Of The Year 2014. Daarna volgde nog het fraaie tussendoortje Summat’s Brewin’ (2015). Belinda o’Hooley (zang, piano, accordeon) maakte eerder deel uit van Rachel Unthank & The Winterset, de voorloper van The Unthanks (anderhalve maand hiervoor bij Roots aan de Zaan in het Zaantheater!) en speelde in het trio van de levende legende Nic Jones; samen met zangeres Heidi Tidow wordt een prachtige chamber folk neergezet, met een repertoire dat zowel zelfgeschreven is als uit de traditie put, in donkere of juist humoristische folk tales, met harmonieuze zang en mooie pianobegeleiding.

Destijds in 2014 verzorgde de van Fungus en Amazing Stroopwafels bekende FRED PIEK het voorprogramma van o’Hooley & Tidow. Never change a winning team, zullen we maar zeggen: ook nu opende Fred. De staande ovatie die het duo na afloop van het optreden in ontvangst nam, ging hier de boeken in als de langstdurende bij ons, ooit. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

West My Friend poster

37. WEST MY FRIEND, uit het west-Canadese Vancouver Island afkomstig, is een kwartet dat een mix vertolkt van indie roots en chamber folk. De band speelde in De Kleine Waarheid op zaterdag 16 april 2016

De vier leden zijn klassiek geschoold en met hun vierstemmige zang maakten ze direct veel indruk in Canada. Hun debuutalbum Place werd in 2012 tot ‘Roots Album Of The Year’ uitgeroepen bij de Vancouver Island Music Awards. In 2014 verscheen hun tweede CD When The Ink Dries en hierop laten ze horen dat ze buiten de geijkte paden van de folkmuziek durven te treden. Het muzikaal palet op dit album varieert van intiem samenspel van de vier virtuoze muzikanten tot rijk georkerstreerde arrangementen en eigenzinnige songs: een snuf old world klezmer, een vleug Broadway showtunes, een teug bluegrass-samenzang, ingepakt middels fraai mandoline- en accordeonspel. Ten tijde van hun optreden in Zaandam was hun derde album Quiet Hum net uit.

“Canadiana” van de bovenste plank van een zeer veelbelovende band.

West My Friend bestaat uit Eden Oliver (zang, gitaar), Alex Rempel (mandoline, zang), Jeff Poynter (accordeon, zang) en Nick Mintenko (bas, zang).

voor foto’s van dit optreden, klik hier 

——————————————————————————————————————————————————————————————–

Unthanks poster definiti36. De eerste co-productie met het Zaantheater was op zondag 3 april 2016 een feit, toen THE UNTHANKS Zaandam aandeden voor een eenmalig concert in Nederland. De band is in het afgelopen decennium doorgestoten naar de top van de Britse folkscene, maar – getuige de trits Diversions-albums met o.a. projecten waar het werk van Anthony & The Johnsons en Robert Wyatt centraal staan, en de soms klassieke ondertonen – ze deinzen er zeker niet voor terug om buiten de wellicht begrenzende kaders van folk te stappen. Het in 2015 verschenen en door critici lovend ontvangen album Mount The Air heeft een prachtig verstilde sfeer vol ingetogen instrumentatie en arrangementen. Soms wordt aan jazz en dan weer aan klassiek gerefereerd, maar de folkwortels blijven altijd prominent aanwezig. De composities, zoals altijd een vermenging van traditionals en eigen werk, zijn allen van uitzonderlijke klasse. Mount The Air is een magistraal album dat alle aandacht verdient. De band bestaat naast Rachel en Becky Unthank uit Adrian McNally (o.a. piano), Niopha Keegan (viool) en Chris Price (diverse snaarinstrumenten). Met een bijna uitverkochte Forbo Flooringzaal van het Zaantheater was dit met stip de nummer 1 qua publieke belangstelling voor een Roots aan de Zaan-concert. Dat mag ook wel eens vermeld worden!

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

McQuaid in Waarheid poster35. Onze terugkeer naar De Kleine Waarheid vond plaats op zaterdag 19 maart 2016, toen SARAH McQUAID een optreden gaf. Geboren in Madrid, opgegroeid in Chicago, wonend op het Engelse platteland. Alles wat Sarah McQuaid tot dusver heeft gemaakt is van een onwaarschijnlijk hoog niveau. Dit is muziek met diepgang – voor de verfijnde liefhebber het neusje van de zalm, waarop je sprakeloos ondergaat hoe alles op wonderbaarlijke wijze samenhangt.

Sarah wist met haar stem precies de juiste toon te zetten en veel sfeer over te brengen. Ze is een zangeres, die eigenlijk wereldfaam verdient. Het ligt in de bedoeling dat haar nieuwe album Walking Into White daar in behoorlijke mate aan mee gaat dragen. Ondertussen is zij al minimaal zeven maanden van het jaar op toernee door Amerika, Engeland, Ierland, Belgie, Nederland en Duitsland, hetgeen ook zijn vruchten begint af te werpen. Overal waar zij heeft gespeeld is men laaiend enthousiast … en nu was Roots aan de Zaan ook aan de beurt – klein, maar fijn. Klein, want de bezoekersmassa wist ons niet te vinden, zoals immer maakt onbekend tenslotte grotendeels onbemind – maar ons vaste publiek wist dit wel te vinden: dit optreden was gratis toegankelijk voor leden en het merendeel van hen was dan ook aanwezig. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

alaRUMposter.definitief

34. Zondag 14 februari 2016 speelde A LA RUM in het laatste Roots aan de Zaan-concert in De Vermaning, één van slechts twee optredens in Nederland van dit collectief, een voortzetting van de aloude groep Rum – een wel héél klinkende naam uit de folkhistorie van de Lage Landen, in dit geval Vlaanderen. Rum was een Vlaamstalige dolkgroep die invloeden uit de Engelse/Ierse folk en Vlaamse traditionele muziek combineerde. Oprichters Paul Rans, Wiet van de Leest en Dirk van Esbroeck hadden met Rum de tijdsgeest te pakken begin jaren zeventig, de band werd flink populair in eigen land en tourde regelmatig door heel wat Europese landen, later ook met gitarist Juan Masondo en zangeres Vera Coomans. In 1978 vertrok Paul Rans om een solocarrière te beginnen; een jaar later vertrokken Wiet Van de Leest en Vera Coomans naar de band Madou. Dirk Van Esbroeck maakte een doorstart met Rum, hoewel de muziek verder van de oorspronkelijke band afstond. Na een laatste album stopte de groep, maar in 2005 kwamen de oorspronkelijke drie leden weer samen, waarna zij op tournee gingen met Laïs. Het overlijden van Van Esbroeck in mei 2007 maakte helaas een einde aan de reünie. Paul Rans en Wiet van de Leest werkten vervolgens samen met gitarist Jokke Schreurs en zanger Marc Hauman, voor een reeks hommageconcerten voor Van Esbroeck. Zo heel af en toe komen deze vier nog bij elkaar, maar men vond dat Rum niet geheel Rum meer was, en vandaar nu dus: A La Rum.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

AV3Pieceposter.definitief33. Op 16 januari 2016 openden we het nieuwe jaar met de try-out/introduction van Ad Vanderveen’s 3 Piece – Garagefolk/rock songs & improv. De band was nog in zo’n experimentele fase, dat kort voor het optreden de naam werd veranderd in AD VANDERVEEN’S STELLAR CELLAR BAND, daar er al ergens een 3 Piece bleek roind te lopen. Ad Vanderveen is een vaste waarde bij Roots aan de Zaan. Eerder speelde hij bij ons met zijn akoestische trio (7 september 2013) en een jaar later was daar een onvergetelijk afscheidsconcert van zijn garageband The O’Neils (13 september 2014) – zie onder. Nu kwam hij terug, met een nieuwe band die naast Ad bestaat uit Timon van Heerdt (bas, zang) en Nico de Gooijer (drums). We beleefden een preview van veel nieuw repertoire en natuurlijk ook oud vertrouwd materiaal.

Een domper op het concert was de situatie eromheen: een kersvers probleem met tussen zaal (kerkbestuur) en concert-organisatie gaf dit optreden een loden randje, en snel werd duidelijk dat wat we zagen als onze vaste zaal absoluut eindig was. Er zou een maand later dan nog een laatste optreden volgen in De Vermaning, daarna braken we met hen. In deze periode hing het bestaan van Roots aan de Zaan even aan een zijden draad. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

MartensPiek-posterdefi32. We sloten 2015 af met een dubbelconcert van twee Nederfolkgrootheden die in een ver verleden (toen mannen met baarden nog in de mode waren) samen in Fungus speelden: SIDO MARTENS en FRED PIEK op 19 december 2015. Nee, dit was géén Fungus-reunie, hoewel de wat schim(mel)ige geest van de groep rondwaarde die avond: het betrof een dubbelconcert waarna de heren nog wat samen speelden.

Sido Martens startte na Fungus medio jaren ’70 een solocarrière die hem o.a. solo dan wel naar Pinkpop, maar niet naar roem, rijkdom en verdorvenheid bracht. Reden waarom hij na een aantal jaren in muzikaal opzicht uit het zicht verdween, maar dat bloed, dat kruipt waar het niet gaan kan, zorgde ervoor dat hij in 1996 de stoute schoenen weer aantrok en een tweede solocarrière opstartte. Donkere tinten, milde spot en een geheel eigen klankkleur karakteriseren Martens’ liedjes waarin hij muzikaal tussen folk en jazz, tussen pop en luisterlied laveert.
Fred Piek was de stem van Fungus (hit: Kaap’ren Varen, 1974), en toen die koek op was kwam hij gelijk een duveltje uit een doosje weer tevoorschijn, maar dan met de Amazing Stroopwafels met wie een grote hit werd gescoord (Oude Maasweg, 1982). Er volgde een solo-carrière; sit jaar verscheen Fred’s nieuwe album Ballads met vertolkingen van Engelse en Schotse traditionals.

Zowel Sido Martens als Fred Piek waren geen vreemden voor Roots aan de Zaan: Fred trad met Linde Nijland en Bert Ridderbos op tijdens het allereerste Roots-optreden in 2013, en opende een jaar later voor het Britse topduo o’Hooley & Tidow. Sido speelde in maart 2014 op het Artizaan Roots Festival … en was ooit in een vroege incarnatie van Roots aan de Zaan te zien, op het Folk Grolloo Festival van 1 maart 2003. Maar da’s wel heel lang geleden.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

CCCposterdefinitief31. Het uitverkochte optreden van CCC Inc. op 12 december 2015 bij Roots aan de Zaan was de laatste van dit jaar voor hen, en een direct gevolg van het succesvolle eerdere optreden van Ernst Jansz en zijn band in januari 2014, dat wederzijds prima beviel.

De band is opgericht in 1967 en met de jaren zijn ze alleen maar beter geworden. Vermaard vanwege het communale hippiebestaan in hun boerderij in De Peel in de jaren zestig, legendarische optredens op o.a. Kralingen 1970, en bekende albums als To Our Grandchildren, Watching The Evening Sun en Castle In Spain, had een deel van de groep een onverwachte tweede jeugd (en een volslagen ander publiek) toen in de jaren tachtig Doe Maar op naar Nederlandse begrippen ongeëvenaarde wijze groots doorbrak. Maar dat is vanzelfsprekend een héél ander verhaal.
Geen andere band in Nederland treedt al zo lang op in oorspronkelijke bezetting, te weten Joost Belinfante (fiddle, mandoline, mondharmonica, zang), Jaap van Beusekom (banjo, dobro, autoharp, zang), Ernst Jansz (wasbord, piano, accordeon, zang) en Huib Schreurs (mondharmonica, concertina, zang). Dit originele kwartet wordt aangevuld met de eveneens van Doe Maar bekende Jan Hendriks op gitaar, en Richard Wallenburg (bas) die ook in de band van Ernst Jansz speelt en als zodanig eveneens een terugkerend gezicht is bij Roots aan de Zaan.

Het concert was uitverkocht, de band enorm op dreef, het publiek uiterst enthousiast. Zonder meer een onvergetelijk concert.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

Moulettes-definitief30. Op zondag 22 november 2015 speelden the MOULETTES bij ons. Het was alweer het 30e Roots aan de Zaan optreden. Ze zijn de koplopers en vernieuwers van het Britse indie- en progfolk genre, die voortkwamen uit de kookpot die het vorige decennium ook Laura Marling en Mumford & Sons voortbrachten. Voormalig Moullete Ted Dwane is overigens al jaren lid van die laatste groep.

Met cello, gitaar, drums, contrabas en blaasinstrumenten vermengen ze stijlen als van Pink Floyd, Björk en Kate Bush tot een uniek eigen geluid. De prachtige teksten over verlangen, ontmoeting en afscheid, verhalen over de magie van de wereld. De band bestaat uit Hannah Miller (cello, zang, gitaar), Ollie Austin (drums, gitaar, piano, zang), Ruth Skipper (fagot, zang, autoharp, synth), Jim Mortimore (contrabas, gitaar, zang), Raevennan Husbandes (gitaar, percussie, zang) en Anja McCloskey (toetsen). Het was een van die groepen waarvan je denkt: daar gaan we veel meer van horen. Houd de naam goed in de gaten …

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

wilkinsonposterdefi29. Onbekend maakt soms onbemind, maar … vaak is het ook spannend, want: kan onbekend ook niet gewoon een prachtige ontdekking zijn? JEFF WILKINSON & THE SHUTTERDOGS speelden op zondag 1 november 2015. Jeff is iemand in wie men wellicht in gesprek niet direct een charismatische podiumpersoonlijkheid zou herkennen. Echter het podium is precies die plek, waar Jeff Wilkinson volledig op zijn plek was. Hij is een man van ballads, vertellingen uit het dagelijks (Amerikaanse) leven … en dan kan hij het over alledaagse zaken als sportclubs of postbodes hebben, of de vertelling nu gesitueerd is in hartje Manhattan of in the middle of nowhere: raken doet hij wel. In zijn songs vat hij zijn indrukken pakkend samen. Ook instrumentaal is hij veelzijdig, op zijn gitaar – van ragtime, via fingerpicking, naar blues, met allerlei ritmes die zowaar naar calypso kunnen neigen. Moeilijk is het om vergelijkingen te maken, maar er zijn raakvlakken met de ballads van Jerry Jeff Walker, met de blues van Dave Van Ronk, en wellicht komt er soms een schim voorbij van een Jerry Garcia, een John Prine of een John Hiatt. In recenter jaren is Wilkinson een folkier/akoestischer pad ingegaan. Bij Roots aan de Zaan trad hij op met multi-instrumentalist Greg Anderson, drummer Dan Fisherman en zangeres/violiste Sara Milonovick. Americana van de bovenste plank.Het voorprogramma werd verzorgd door SPECS HILDEBRAND, een veteraan, die er nog steeds in slaagt het publiek te boeien met eerlijke muziek en mooie anekdotes, en die al ruim dertig jaar vakmanschap aan gevoel koppelt.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

Ygdrassil-definitief28. Op zondag 27 september 2015 speelde YGDRASSIL de derde en laatste van vijf reünieconcerten bij ons. Vijftien jaar lang vormden ze de twee spannend harmoniërende stemmen van Ygdrassil: Linde Nijland en Annemarieke Coenders. In 2007 bleek de koek echter op, en gingen ze na een afscheidsconcert op festival Folk in de Wâlden in het Friese Oentsjerk en een laatste, op het Eindhovense Folkwoods opgenomen DVD ieder voorlopig hun eigen weg. Ygdrassil werd opgericht in 1991 door Linde en Annemarieke, en opereerde vanuit Groningen. De twee singer/songwriters stonden al jong op festivals als Noorderslag en Lowlands en brachten hun debuutalbum uit in 1995. In 2004 kwam multi-instrumentalist Bert Ridderbos (ex-Törf) erbij, bij Roots aan de Zaan ook vooral bekend als (doorgaans) de geluidsman-die-van-ver-komt. Hun muziek werd gekenmerkt door de harmonieën tussen de stemmen van de twee zangeressen. Qua stijl was de muziek het meest geïnspireerd door Engelse folk. Ze zongen zowel eigen nummers als traditionals en folkklassiekers. Ygdrassil maakte vijf albums en een DVD, en trad internationaal op. In 2007, niet lang na de release het uitstekende laatste album Easy Sunrise, kwam er een eind aan de samenwerking . Zowel Linde (in samenwerking met Bert) als Annemarieke bleven muzikaal actief, de eerste middels projecten als o.a. A Musical Journey (een CD/DVD rond een opzienbarende muzikale reis -over land- naar Bhutan), haar Sandy Denny tributes en, niet zo lang geleden, het mooie solo-album I Am Here; Annemarieke aanvankelijk met drummer Wim Sebo, met wie de prima ontvangen albums Go en Making Heaps Digging Holes werden gemaakt. Tevens is zij actief als beeldend kunstenares.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

Poster Gilmore Roberts 2015 JPG27. We openden op zaterdag 5 september 2015 ons derde seizoen 2015-2016 met voor ons bekende gezichten – KATRIONA GILMORE & JAMIE ROBERTS, een flink aan de weg timmerend duo dat in ons eerste seizoen 2013-2014 al acte de presence gaf (zie onder, 8 februari 2014). Dat smaakte toen naar meer.
Inmiddels vaste waarden op de Britse podia & festivals, was hun eerste Europese tournee in februari 2014 een gevolg van een aanvankelijke eenmalige uitnodiging van Roots aan de Zaan; dit groeide mettertijd uit tot een twee weken durende tournee door Nederland, België en Duitsland. Dat Roots aan de Zaan nu een logische plek was op een vervolg van dat traject, stond wat ons betreft nieteens ter discussie: de twee zijn het waard, en zij die er de vorige keer – toen nog in Serah Artisan – bij waren, zullen dat beamen.

De twee speelden veel werk van hun vierde album Conflict Tourism dat dezelfde maand uitkwam. Een mooi intiem concert en een waardige opener van het nieuwe seizoen.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

posterSteveAshley26. Eén van de best bewaarde geheimen uit de Britse folk van de jaren ’70, zo kan STEVE ASHLEY, die samen met support act THE LASSES op zaterdag 13 juni 2015 onze seizoensafsluiter was, wel getypeerd worden. Tegelijkertijd één van de weinige acts die we boekten die een heuse biografie op hun naam hebben staan: ‘Fire And Wine: An Armchair Guide To Steve Ashley’ door Dave Thompson verscheen in 2013. Als het nodig is om artiesten in hokjes te plaatsen of om vergelijkingen te maken, dan zit Steve Ashley misschien niet zo heel ver van Nick Drake. Zijn eerste album Stroll On (1974) geldt nog steeds als een klassieker in het genre, bomvol pareltjes, verstild en sfeervol, niet zelden voorzien van een arrangement van Robert Kirby, die overigens ook met Drake werkte. Een andere overeenkomst: groten uit de Engelse folkrockwereld stonden hem bij op zijn albums, maakten zelfs deel uit van zijn bands: er zijn links met Fairport Convention (oud en nieuw) te over. Eén van de klassieke bands uit de geschiedenis van de Britse folkrock is The Albion Country Band: Steve Ashley maakte er deel van uit. Een tweede album volgde snel na Stroll On in de vorm van het (juist getitelde) Speedy Return uit 1975, een album dat nota bene in de VS gedistribueerd werd door Motown (!). Echter, daarna werd het stil rond hem; Steve Ashley dook pas weer op toen het meer commerciële momentum van de Engelse folkrock was gestopt. Nick Drake was gestorven en werd posthuum toch nog een legende; Steve Ashley overleefde en bleef in de luwte zijn ding doen, hetgeen in 2006 groots gevierd werd met een concert in de Cheltenham Town Hall, waar ook nu weer leden van Fairport Convention maar ook o.a. Robert Kirby (inmiddels overleden), Johnny Moynihan en Phil Beer en hem bijstonden. Tot in de jaren ’80 trad Steve Ashley nog wel op in Nederland, soms als duo met Fairport’s Chris Leslie. Nu komt hij terug, op uitnodiging van Roots aan de Zaan. Het voorprogramma werd prachtig verzorgd door The Lasses: Sophie ter Schure en Margot Limburg. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

poster Strawbs-def25. THE ACOUSTIC STRAWBS speelden zaterdag 30 mei 2015 in De Vermaning. Wat hebben ikonen als folkzangeres Sandy Denny en progtoetsenist Rick Wakeman gemeen? Beiden waren ze (zij het niet tegelijkertijd) lid van The Strawbs; beiden zijn ze ontdekt door Strawbs-voorman Dave Cousins … Sandy Denny voordat ze faam verwierf met Fairport Convention en Fotheringay, Rick Wakeman voordat hij overstapte naar Yes en ‘superstardom’. Dan hebben we het over twee namen die elk een geheel ander soort muziek belichamen, en inderdaad is The Strawbs een band die beslist niet in één hokje te vangen is. Ze begonnen midden jaren ’60 als The Strawberry Hill Boys in het Londense folkclubcircuit, maar gaandeweg werd de groep steviger, een soort progrockband met akoestische neigingen. Op gegeven moment schuurde de band zowaar tegen de glamrock aan. Hits werden gescoord met o.a. Part Of The Union en Lay Down; The Strawbs werden vervolgens zeer succesvol als albumband met name in de USA en Canada, met albums als Hero & Heroine (1974) en Ghosts (1975).
Ook nu nog is The Strawbs een op een trouwe fanschare leunende band, die tegenwoordig optreedt in zowel een electrische en een akoestische line-up. In Zaandam speelden ze als akoestisch trio, waarmee de cirkel ook weer een beetje rond is gezien de trio-opzet waarmee The Strawbs al die jaren geleden als The Strawberry Hill Boys begonnen zijn. Deze Acoustic Strawbs bestaan uit Dave Cousins (gitaar, banjo, dulcimer, zang – en rode draad door de Strawbs-historie vanaf het prille begin, een periode waarin ruim twintig studio-albums het levenslicht zagen), en twee oudgedienden uit de meest succesvolle Strawbs line-ups, Dave Lambert (gitaar, zang) en Chas Cronk (bas, zang). 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
posterhenry-jpg24. Op vrijdag 10 april 2015 waren we voor het eerst sinds november 2014 terug in De Vermaning voor -wederom- THE HENRY GIRLS. We waren begin 2013 nog niet eens echt officieel begonnen met Roots aan de Zaan, toen we de vraag kregen of we interesse hadden in een optreden van de McLaughlin zussen, die mee zouden doen aan een cultureel uitwisselingsproject dat een finale zou beleven in de Utrechtse Stadsschouwburg, waar ze enige songs ten gehore zouden brengen. Er werd nog een extra (écht) optreden gezocht – ze waren er tenslotte toch. “De wie?”, vroegen we nog, in onze onschuld. We kregen hun album December Moon (2011) toegestuurd. En waren na beluistering onmiddellijk verkocht en we hebben ze onmiddellijk geboekt (zie onder: 22 juni 2013). Geen seconde spijt van: zonder meer één van de beste concerten die we hebben mogen organiseren.

Ook nu stelden Lorna, Karen & Joleen McLaughlin niet teleur in een goedgevulde Vermaning, ons bestbezochte optreden sinds Fairport Convention op 27 september 2014. Inmiddels hadden de dames een nieuw album op zak, te weten het prima ontvangen Louder Than Words. Deze Nederlandse lente-tournee was een initiatief van Roots aan de Zaan. Ze traden verder nog op in Oentsjerk (8 april), Nieuw- en Sint Joosland (9 april), Zevenaar (11 april) en Sappemeer (12 april). 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

JoHamiltonposter-223. Op zondag 1 maart 2015 stonden we voor het eerst in het Zaantheater met JO HAMILTON – een uniek, want eerste én enige Nederlandse optreden van deze vernieuwende zangeres/componiste/multi-instrumentaliste, compleet met band, een exclusief optreden voor Roots aan de Zaan. Met een Keniaanse vader en een Jamaicaanse moeder, en een nomadische jeugd doorgebracht op plekken variërend van de Schotse Hooglanden via Koeweit tot Cambodja, had Jo een niet bepaald alledaagse achtergrond. Uiteindelijk kwam ze in Birmingham terecht waar ze het gerenommeerde conservatorium aldaar doorliep. Hier werd ze opgemerkt door de aartsvader van de Britse folkrock Ashley Hutchings (oprichter van o.a. Fairport Convention en Steeleye Span), die haar vroeg toe te treden tot zijn toen nieuwe band Rainbow Chasers, van wie vervolgens in 2005 een eerste album Some Colours Fly verscheen. Deze band bestaat nog wel, zij het tegenwoordig voornamelijk nog als parttime nevenproject. In 2009 zag Jo Hamilton’s verbluffend goede debuutalbum Gown het levenslicht:
“In a world of La Roux and Lady Gaga, this is an unashamedly grown-up record that dares to step out of the boxes we have reserved for our female singer-songwriters” – Independent On Sunday

Support kwam vervolgens uit wel heel onverwachte hoek. Niemand minder dan Prince coverde, met zijn huidige band 3rdEyeGirl, het van Gown afkomstige nummer Liathach. Hij opent er geregeld zijn shows mee. In Zaandam kwam support uit een heel erg andere hoek: tot onze stomme verbazing bevond de bekende Britse schrijver Redmond o’Hanlon zich in het publiek. Zo waren we in goed gezelschap.

In 2016 keren we terug in het Zaantheater, dan in enkele co-producties met hen (deze van 1 maart was op huurbasis). 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

22. DMcNeillposterdefi-3e eerste en naar later bleek enige die in de nieuwe locatie Grooswijck (Serah Artisan versie 2.0) te Koog aan de Zaan optrad, en wel op zondag 8 februari 2015, was een levende legende uit Schotland, ooit vooraanstaand lid van de legendarische Battlefield Band, die traditionele muziek wist te combineren met hedendaagse stromingen in de folkmuziek: BRIAN McNEILL.
Hij leerde viool spelen voor hij andere instrumenten hanteerde. McNeill speelt nu op een reeks van instrumenten zoals gitaar, viool, viola, mandoline, concertina en hurdy-gurdy. Hij speelde viool met The Battlefield Band vanaf de oprichting in 1969 tot 1990. In de negentiger jaren heeft hij een tournee gemaakt met het Schotse ensemble Clan Alba, waar ook Dick Gaughan deel van uit maakte. Als romanschrijver publiceerde hij twee boeken, The Busker en To Answer The Peacock. Hij produceerde ook een audio-visuele show over Schotse emigratie naar Amerika, The Back O’ The North Wind. Behalve zijn muzikale werk, is McNeill bekend in Schotland en in het buitenland als producent. Hij heeft veel productie-credits in het Verenigd Koninkrijk en Noord-Amerika met inbegrip van Emigrant and Exile voor Eric Bogle met John Munro en twee CD’s voor fiddler John Taylor. In 2008 ontving Brian McNeill de allereerste Fatea Magazine Lifetime Achievement Award, een erkenning, niet alleen voor Brians werk als muzikant, arrangeur en producer, maar ook zijn werk in het onderwijs en het doorgeven van zijn passie voor muziek.
“Scotland’s most meaningful contemporary songwriter” – The Scotsman

Het bleek voor ons een eenmalig avontuur in Grooswijck. Op last van de gemeente sloot de zaal in maart. Cees Beumer wensen we alle sterkte toe, het was voor ons een fraai alternatief voor kleinere concerten, maar nu was er qua locaties rust in de tent nodig en zouden we op veilig gaan spelen, namelijk terug naar De Vermaning. Hoewel er eerst nog iets in de agenda stond in het Zaantheater.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

poster Cara jpg zonder logo21. 2015 werd geopend door CARA, op zondag 18 januari. Het was meteen ook het laatste optreden in onze tijdelijke locatie, De Kleine Waarheid, een fraai (en fotogeniek) historisch pand. Cara is een zeer geliefde, multinationale band – met muziek sterk geworteld in Ierland, maar residerend in Duitsland. Ze speelden een eenmalig concert in Nederland.

Ze veroverden enige jaren geleden The Irish Music Award van the Irish Music Association voor de ‘best new Irish music artist’ … en dat voor een niet uit Ierland afkomstige formatie! Flitsende en inventief gearrangeerde instrumentals werden vertolkt op instrumenten als uillean pipes, houten dwarsfluit, tin whistle, gitaar, accordeon, viool en piano., en afgewisseld met heerlijke, origineel gearrangeerde songs. Handelskenmerk daarbij is de perfecte verstrengeling in de tweestemmige zang door beide leadzangeressen Gudrun Walther en de uit Schotland afkomstige Kim Edgar. Cara – het Keltische woord voor ‏”vriend”‏ – heeft na Duitsland ook een publiek in andere Europese landen en ver daarbuiten bereikt met hun interpretaties van de Ierse traditie.
“Cara have joined the ranks of Solas, Dervish and Altan, big tunes, big ideas and superb playing, what more would you want?” – Sean Laffey (Irish Music Magazine)

In Zaandam bestond de band uit Gudrun Walther (zang, viool, accordeon), Kim Edgar (zang, piano), Hendrik Morgenbrodt (uilleann pipes, fluit) en Jürgen Treyz (gitaar, dobro, zang). Ze speelden als kwartet, zonder bodhrán-speler Rolf Wagels, die verplichtingen elders (waaronder vers vaderschap!) had. Na dit derde optreden in De Kleine Waarheid zouden we nogmaals verhuizen, maar er in de loop van 2016 weer terugkeren. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

poster Finvarra jpg zonder logo20. Het laatste concert van 2014 werd op zondag 22 december gegeven door FINVARRA, dat een unieke vervlechting bracht van keltische folkmuziek met oosterse invloeden. Patrick Broekema (gitaar, bouzouki), Dieke Elfring (zang, percussie), Gwendolyn Snowdon (zang, harmonium, bouzouki), Corné van Woerdekom (viool, percussie) en de meest recente aanwinst Evert Willemstijn (contrabas, gimbri) hebben een voorliefde voor keltische folk maar met een brede interesse schrikken ze er niet voor terug om te experimenteren met het combineren van verschillende muziekstijlen. Finvarra brengt een spannende mix van Ierse traditionals en zelfgeschreven nummers waarbij regelmatig een uitstapje gemaakt wordt naar oosterse muziek met zijn typische toonladders en onregelmatige maatsoorten. De bandleden bespelen soms onverwachte instrumenten zoals oosterse percussie en een harmonium afkomstig uit India. Gwendolyn en Dieke nemen de meeste zangpartijen voor hun rekening maar in menig nummer zijn de stemmen van alle bandleden te horen.

De band speelde overigens in De Kleine Waarheid geheel unplugged – voor een gelukkig aandachtig publiek. Een waardige afsluiter van een mooi muzikaal jaar. 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
poster Songjourney jpg zonder logo19. Op zaterdag 13 december 2014 waren het de muzikanten Edo Donkers, Abel de Lange en Louis ter Burg, voorgezeten en -gelezen door Amerikakenner en schrijver Jan Donkers, die A SONG JOURNEY II naar De Kleine Waarheid in Zaandam brachten (voor ons was het de eerste keer op die intiemere locatie).

Met Jan Donkers als reisleider trok het viertal in hun eerste show (die o.a. te zien is geweest in het Zaantheater in 2012) een muzikaal spoor over het continent, puttend uit het Great American Songbook, aangevuld met eigen liedjes. Waar in het eerste programma van Oost naar West werd getrokken, vanaf New York waar veel immigranten voet aan wal zetten, naar Californië waar de goudkoorts heerste, waren dit keer de liedjes het uitgangspunt en werd het continent kris kras aangedaan. Jan Donkers lardeerde de nummers met verhalen, waardoor de bezongen personen nog meer tot leven kwamen. Al kon het ook zijn dat Donkers ‘toevallige mensen’ ontmoette. Het bezongen Amerika ontmoette het gedroomde Amerika, en andersom. Zangeres Jerney Kate verzorgde een fraaie gastrol.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

poster TannahillWeavers jpg18. Op veler verzoek keerden ze terug op zaterdag 16 november 2014, na hun succesvolle eerste optreden bij Roots aan de Zaan, een jaar eerder. Dit keer echter was het bijna het enige concert in Nederland in 2014 (bijna, omdat het andere optreden in Nieuwschans (Gr) de dag ervoor op het randje van Duitsland bungelt). THE TANNAHILL WEAVERS bliezen nog eenmaal het dak van de zaal, middels de Highland Bagpipes van Lorne MacDougall(eveneens Scottish small pipes en whistles), de nieuwste recruut, naast oudgedienden Roy Gullane (zang, gitaar), John Martin (viool, cello, viola, zang) en Phil Smillie (fluit, whistles, bodhran, zang). Het voorprogramma deze middag werd verzorgd door VICKI SWAN & JONNY DYER. Vicki is half Zweeds/half Schots en speelt op Scottish smallpipe en een nyckelharpa, een heel bijzonder instrument met een prachtige eigen klank. Ook zingt zij pure folk en speelt vol overgave op de low-whistle. Jonny Dyer zingt en speelt gitaar en trekzak. Het gebeurt niet heel vaak dat een support act teruggeroepen wordt voor een toegift; nu wel, en een optreden onder eigen vlag ligt (op de lange termijn) zeker in het verschiet.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
10418331_349699578538962_7943184584169420895_n17. De veelzijdige Engelse band THE JIGANTICS speelden voor het eerst in Nederland op zondag 26 oktober 2014, met hun eigenzinnige mix van folk-rock-cajun-americana, en in de gelederen (ex-)leden van ColvinQuarmby -zeker geen onbekenden op de Nederlandse podia- en Sons Of The Delta. Ze kunnen rocken als de besten om vervolgens moeiteloos over te stappen naar een juweel van een folkballad. Onlangs verscheen hun debuutalbum Daisy Roots, een album dat we toegestuurd kregen door de band, die wij verder overigens op dat moment nog niet kenden. Dit bleek een een dijk van een album … en we maakten graag plaats vrij voor deze geweldige band, met in hun thuisland een live-reputatie om u tegen te zeggen. Over hun invloeden schreef de band zelf: “The whole wide world of music, thrown in a blender, throw in some seasoning and add a dance beat”.

“A fabulous fusion of blues, rock, folk and americana that blew the socks off our audience. Absolute class.” – Steve Sheldon (Folkicons)

The Jigantics bestaan uit Mark Cole (zang, harmonica, accordeon, mandoline, gitaar), Rick Edwards (gitaar, banjo, zang), Marion Fleetwood (zang, viool: mandoline), Lyndon Webb (bas, zang) en Martin Fitzgibbon (drums, percussie, zang).

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

poster fairport jpg16. FAIRPORT CONVENTION speelde op zaterdag 27 september 2014 in De Vermaning. Opgericht in 1967, is dit het moederschip van de Britse folkrock, met afstand de meest invloedrijke band in het genre, een band waar ooit grootheden als Sandy Denny, Richard Thompson, Ashley Hutchings, Iain Matthews en Dave Swarbrick deel van uitmaakten en die de basis is van zoveel vertakkingen vanwaaruit prachtige muziek ontstond, dat het aantal albums dat terug te voeren is op de stamboom die Fairport is vrijwel oneindig lijkt.
Anno nu is Fairport een stabiele band die nog steeds wereldwijd optreedt, met zanger-gitarist-oprichter Simon Nicol, bassist Dave Pegg (lid sinds 1970; jarenlang eveneens vaste waarde in Jethro Tull), violist Ric Sanders (die Swarbrick in 1985 verving), multi-instrumentalist en zanger Chris Leslie, en de legendarische drummer Gerry Conway (ooit in Eclection, Fotheringay, Jethro Tull, Pentangle en de bands van Sandy Denny, Richard Thompson en Cat Stevens). Vaste agendapunten in het bandschema zijn sinds jaar en dag de maand lang durende wintertournee waarbij in Engeland grote theaters worden aangedaan, alsmede het jaarlijkse door hen georganiseerde driedaagse Cropredy Festival: 25.000 man publiek dat uiteenlopende acts ziet waarbij Fairport Convention steevast de headliner en afsluiter is.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

Poster Ad vanderveen115. AD VANDERVEEN – Nederlander met Canadese roots – opende ons Seizoen 2014-2015, zoals hij ook deed in het afgelopen seizoen – met twee grote verschillen. Toen – 7 september 2013 – trad hij akoestisch op met zijn Trio, maar nu (zaterdag 13 september 2014) ging hij los met THE O’NEILS. Dit gold meteen ook als een afscheid: dit was het op twee na laatste optreden van de groep. Bovendien was dit op een nieuwe locatie: De Vermaning te Zaandam. Op loopafstand van de vorige plek, en eveneens aan de Zaan, een prominent monumentaal pand uit 1687.

Ad Vanderveen ontpopte zich na het uiteenvallen van de rootsrockgroep Personnel (1993) tot een van ‘s lands belangrijkste singer/songwriters, waarbij hij zich op zijn diverse albums bij laat staan door een keur aan nationale en internationale artiesten. In een vroege OOR-recensie ziet Vanderveen zich al geplaatst in een rijtje met de gevestigde namen Bob Dylan, Neil Young, Jim Croce en James Taylor. In 2000, hij heeft dan al diverse solo-albums op zijn naam staan, maakt Vanderveen in Texas met Eliza Gilkyson en Iain Matthews opnamen onder de groepsnaam More Than A Song (album volgt een jaar later). Met Matthews verschijnt dan ook een de eerste duoplaat met onder de naam The Iain Adventure; er volgen optredens in binnen- en buitenland. Maar Vanderveen’s focus ligt toch vooral op het solowerk en hij neemt door de jaren heen een indrukwekkende reeks albums op die zonder uitzondering kwalitatief hoogstaand zijn. De meest recente hiervan is Beat The Record (2014).

Ad Vanderveen (zang, gitaar, mondharmonica) speelde met The O’Neils: Timon van Heerdt (basgitaar), Roel Overduin (drums), Arnoud Kromhout van der Meer (gitaar) en Kersten de Ligny (zang, toetsen, percussie). 

voor foto’s van dit optreden, klik hier

———————————————————————————————————————————————————————————————–

Poster Larkin Poe jpg14. De afsluiter van seizoen 2013-2014, op donderdag 10 juli 2014 was de uit Georgia, USA afkomstige band LARKIN POE, rond de soul singin’ swampadelic songwriting sisters Rebecca en Megan Lovell, die eerder opvielen als 2/3 deel van The Lovell Sisters, die voornamelijk in bluegrass grossierden. Larkin Poe is echter een stuk breder dan dat: rootsrock, folkrocksoul, bluegrasspop, hoe geef je dat beestje een naam?
Ze zijn nog jong (respectievelijk 22 en 24 ten tijde van dit optreden), maar ze leven en ademen muziek, en hebben een enorme ervaring op podia in de USA en in Europa. In 2011 koos Elvis Costello Larkin Poe hoogstpersoonlijk uit als support act en als zodanig traden ze een aantal keren in Nederland op, maar: enkel als voorprogramma, niet op eigen kracht.
Hier in Europa hebben ze in Engeland, Duitsland en de Scandinavische landen al een flinke fanschare, maar in Nederland moest dit nog groeien. We gaven ze graag dat podium. Ingebouwd tussen optredens in Engeland en Duitsland, was het concert bij Roots aan de Zaan het enige concert van deze groep in Nederland. Eenmaal terug in de USA stonden ze twee weken later in de Late Show van David Letterman. 
Naast frontdames Rebecca en Megan Lovell (respectievelijk mandoline/gitaar/viool/leadzang en lapsteel/keyboards/zang) bestaat Larkin Poe uit Robby Handley(bas/keyboards/zang) en Marlon Patton (drums). Wat we toen nog niet wisten, was dat dit het laatste optreden in het vertrouwde Serah Artisan zou zijn, dat zes weken later de deuren zou sluiten. Het was een prachtplek.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

poster o'Hooley & Tidow jpg13. In Engeland kunnen ze rekenen op volle zalen, en nu (enkele dagen voordat ze op uitnodiging van Billy Bragg op het Glastonbury Festival zouden spelen) waren ze voor het eerst in Nederland: O’HOOLEY & TIDOW traden op zondag 22 juni 2014 op. Ze hebben inmiddels drie albums op hun naam staan, Silent June (2010), The Fragile (2012) en The Hum (2014) en werden uitgeroepen tot beste act van het gerenommeerde Cambridge Folk Festival 2012; ze waren bovendien finalisten voor de 2013 BBC Radio 2 Folk Awards als ‘Beste Duo’. Belinda o’Hooley (zang, piano) maakte eerder deel uit van Rachel Unthank & The Winterset (de voorloper vanThe Unthanks) en speelt niet voor niets momenteel in het trio van de levende legende Nic Jones; samen met zangeres Heidi Tidow wordt een prachtige chamber folk neergezet, met een repertoire dat zowel zelfgeschreven is als uit de traditie put, met fraaie songs over liefde en verlies, maar ook over uiteenlopende zaken als de tragiek van ouden van dagen, Pussy Riot, ambachtelijk gebrouwen bier, milieuproblematiek, en alles wat daartussen zit – in donkere of juist humoristische folk tales, met harmonieuze zang en mooie pianobegeleiding. Belinda en Heidi hebben in Zaandam een prachtconcert neergezet dat we niet snel zullen vergeten en bij het afscheid was het zonder meer een “tot ziens”, geen “vaarwel’ . FRED PIEK (Fungus, Amazing Stroopwafels) zorgde voor een sfeervol voorprogramma, op twee songs bijgestaan door dochter Arnee – en op één daarvan ook nog eens door Belinda en Heidi. En dat was allemaal heel, heel mooi.

voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

allantaylor-slider12. Zaterdag 24 mei 2014 was ALLAN TAYLOR te gast bij Roots aan de Zaan. Al vijf decennia reist hij als een eigentijdse troubadour de wereld rond. Hij maakte de ‘folk boom’ in Londen mee, en speelde later o.a. op de legendarische podia van Greenwich Village, New York City, alvorens vanaf begin jaren ’70 een imposante reeks albums op te nemen met verhalende songs, waarin hij ervaringen verwerkte die hij op zijn vele muzikale reizen opdeed.
Hij schrijft zijn songs in bars en hotelkamers, naar het echte leven, songs voor de lost souls, de eenzamen en de onbekende helden van deze wereld – allen vinden ze een plek in Taylor’s songs. Ze gaan veelal over mensen die hun eigen weg gaan in het leven en hun eigen dromen volgen; de songs zijn mystiek en melancholisch.

Allan Taylor is één van de meest gerespecteerde singer-songwriters, én gitaristen van zijn tijd. Eigenlijk moet de luisteraar zich steeds opnieuw voornemen of hij dit keer naar de tekst, dan wel naar de begeleiding zal luisteren. Het is een waar genot om te luisteren naar zijn lage, diep donkerbruine stem; je haar gaat er recht van overeind staan.
Een vakman pur sang; wij van Roots aan de Zaan waren er trots op, Allan Taylor’s enige Nederlandse concert van deze (verder Duitse) tournee te mogen organiseren. Dank aan Linde Nijland voor een fraai gastoptreden tijdens Leaving At Dawn.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

Poster Blue Grass Boogiemen goede JPG11. Vrijdag 11 april 2014 speelden THE BLUE GRASS BOOGIEMEN in Serah Artisan. Ze tourden de afgelopen drieëntwintig jaar veel door Europa en Amerika en deelden de podia met diverse groten uit de bluegrass- en countrymuziek op vele festivals. In eigen land wonnen zij maar liefst acht keer de Gram Parsons-Award als Beste Akoestische Band en werden zij als ‘echte helden van het Blue Highways-festival’ bestempeld in het AD nadat zij ex-lid van de bekende Amerikaanse band The Byrds Chris Hillman begeleidden tijdens dit prestigieuze Americana-festival in Vredenburg, Utrecht. Van het Amsterdam Hard-festival in de Melkweg tot de Continental Club in live music capitol of the world Austin, Texas; van het Oerolfestival op Terschelling tot ‘s werelds meest beroemde bluegrassclub de Station Inn in Nashville, Tennessee; van Metropolis in Rotterdam tot de Rodeo bar in New York; van het Ierse Guinness International Bluegrass Festival tot … Roots aan de Zaan, ze traden er op. De band bestaat uit Robert-Jan Kanis (zang/gitaar), Arnold Lasseur (zang/mandoline/viool), Aart Schroevers (zang/contrabas) en Bart van Strien (zang/banjo/mondharmonica/viool).

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

1505993_254729271369327_1373759253_n10. Zaterdag 1 maart 2014 vond het ARTIZAAN ROOTS FESTIVAL plaats. ANNEMARIEKE COENDERS maakte jarenlang deel uit van Ygdrassil (met Linde Nijland, zie onder), waar diverse albums van verschenen. Na het uiteenvallen van Ygdrassil verliet Annemarieke het puurdere folkpad en ging een iets meer experimentele singer/songwriter-richting op: met drummer Wim Sebo nam ze twee prima ontvangen albums op. SIDO MARTENS – in de jaren zeventig lid van de folkrockgroep Fungus en met Kaap’ren Varen destijds een hit scorend, daarna solo tot 1982 – is sinds 1996 bezig met een tweede solocarrière. Donkere tinten, milde spot en een geheel eigen klankkleur karakteriseren Martens’ liedjes waarin hij muzikaal tussen folk en jazz, tussen pop en luisterlied laveert. SNOWAPPLE – met hun driestemmige zang en een uitgebreid assortiment aan instrumenten is de Amsterdamse band Snowapple een aparte verschijning in het Nederlandse muzieklandschap. Drie vrouwelijke troubadours die een prima poging doen om terug te keren naar de sound uit de jaren zestig. De individuele stemmen van Una, Laurien en Fanny zijn keer op keer prachtig; voor de gezamenlijke harmonieën kun je eigenlijk alleen maar smelten. LINDE NIJLAND & BERT RIDDERBOS zijn geen onbekenden in Serah Artisan. Eveneens ex-Ygdrassil – traden zij 7 april 2013 al op (zie daar). Het nieuwe album I Am Here was op ArtiZaan voor het eerst te koop. THE OLDTIME STRINGBAND is vorig jaar ontstaan naar aanleiding van een documentaire over Ruud Spil en zijn werk als veeschilder. Ruud zocht contact met Ton Knol (vader van singer-songwriter Tim) en Nico Keereweer om de presentatie van de documentaire muzikaal te omlijsten met Amerikaanse traditionals. De voorliefde voor deze muziek en de enthousiaste ontvangst van het singer-songwriter repertoire door het publiek heeft de band doen besluiten om met elkaar verder te gaan. Inmiddels heeft The Oldtime Stringband een origineel en aardig repertoire opgebouwd met nummers van Charlie Poole, Hank Williams, John Prine en vele anderen. Helaas was de kaartverkoop voor een evenement met 5 verschillende acts tegenvallend, waardoor een tweede ArtiZaan Roots Festival niet in de lijn der verwachting ligt. Het was te proberen. Het was het ook waard. Maar sommige mooie liedjes duren niet lang …

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
Poster Gilmore Roberts jpg9. Zaterdag 8 februari 2014 trad het nog jonge Engelse akoestische folk/roots duo KATRIONA GILMORE & JAMIE ROBERTS op in Serah Artisan. Ze combineren prachtige (vaak verhalende) songs met opzwepend en letterlijk percussief gitaarspel, een levendige viool en fraaie samenzang, waarmee een krachtig eigen geluid ten gehore werd gegeven. Hun derde album The Innocent Left verscheen in 2012 en zorgde voor een welverdiende nominatie van Beste Duo bij de BBC Folk Awards, en eindigde hoog in de lijst van beste albums van 2012 van het toonaangevende tijdschift fRoots.

Katriona Gilmore (eveneens actief in The Albion Band, prominent te horen op hun recente album The Vice Of The People) en Jamie Roberts (Kerfuffle) begonnen hun samenwerking in 2006. Waar ze vaste waarden zijn op de Britse podia & festivals, was hun eerste Europese tournee een gevolg van een aanvankelijke eenmalige uitnodiging van Roots aan de Zaan. En daar zijn we heel trots op.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
poster Jansz jpg8. Zondag 26 januari 2014 vond het eerste uitverkochte Roots aan de Zaan concert plaats, van ERNST JANSZ die optrad met Richard Wallenburg, Guus Paat en (uit Zaandam!) Monique Lansdorp. Met Ernst Jansz stond er een brok Nederlandse popgeschiedenis op het podium. Hij maakte in de jaren 60 deel uit van de legendarische hippieband CCC Inc. (Kralingen 1970, Pinkpop 1971, huisorkest van Paradiso en de Melkweg) en daarna schreef hij geschiedenis met het door hem opgerichte Doe Maar. Na de opheffing van deze band in 1984 trok hij als producer en bandleider van Bram Vermeulen en Boudewijn de Groot langs schouwburgen en concertzalen in Nederland en Vlaanderen. Hij schreef 3 boeken en maakte 3 soloplaten, waaronder De Overkant en Molenbeekstraat, met intieme melancholische liedjes. In 2010 kreeg hij een Edison nominatie voor zijn cd Dromen van Johanna met in het Nederlands vertaald werk van Bob Dylan, waarmee hij zijn kwaliteiten als singer-songwriter onderstreepte.
Het concert was uitverkocht; een mijlpaal voor Roots aan de Zaan. 

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
except7. Zondag 29 december 2013 sloot EXCEPT-2 het jaar (wel poster-loos) af met een mooi eindejaarsconcert. Het optreden was gratis toegankelijk en werd bijgewoond door een plm 70-koppig publiek. Ondanks het feit dat de op de vlakke Nederlandse weilanden geen ‘bluegrass’ groeit, groene heuvels en ‘mountain tops’ in het landschap ontbreken, heeft de band de Amerikaanse akoestische muziek omarmd en behandelt het met een enorm respect. Een mengeling van folk, bluegrass en country garandeert variatie tijdens de optredens van EXCEPT-2.

EXCEPT-2 is het levende bewijs dat een land, waar het gras groen is in plaats van ‘blue’ en ‘high on a mountain top’ niet meer is dan een gedachtenspinsel, desondanks kan inspireren tot het maken van fraaie muziek. De band bestaat uit Jaap Spijk (dobro), Rob Nijman (banjo, mandoline, zang), Mireille Schinkelshoek (contrabas, zang) en Ruud de Bruin (gitaar, mandoline, vocals).

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
Poster Fifteen String Trio jpg6. Zaterdag 7 december 2013 speelde het akoestische FIFTEEN STRING TRIO een virtuoze mix van celtic-engels-oosteuropees bij ons. Dit trio bestaat uit PJ Wright (gitaar/zang), Mat Davies (bas) en Katrina Davies (viool); inderdaad, samen vijftien snaren. PJ Wright is de voorman van de Britse folkrockband Little Johnny England, maar ook bekend van Fairport Convention-zijproject The Dylan Project, The Steve Gibbons Band, zijn duo met Fairport/ex-Jethro Tull bassist Dave Pegg en zijn parel van een solo-album The Hedge Of Sound (2005). Mat Davies was lange tijd bassist in datzelfde Little Johnny England; diens uit Letland afkomstige echtgenote Katrina op viool zorgt voor de oosteuropese noot, en is afgestudeerd aan het gerenommeerde Conservatorium te Birmingham. Een slordige 50 man zagen een prachtig intiem concert van Fifteen String Trio. Een optreden met persoonlijk tintje (PJ en Mat traden eerder met Little Johnny England op bij Folk Grolloo, onze muzikale voorganger) waar wij heel trots op waren.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
tannahill20135. Zaterdag 16 november 2013 zorgden THE TANNAHILL WEAVERS voor het best bezochte concert tot nu toe – een bijnavolle bak. Eén van Schotland’s bekendste folkbands, met een unieke combinatie van traditionele melodieën op fluit, doedelzak en fiddle met gedreven ritmes op gitaar en bouzouki, ondersteund door drie- of vierstemmige vocale harmonieën. De band is eind jaren zestig ontstaan en genoemd naar de Schotse dichter Robert Tannahill (hoewel het debuutalbum Are Ye Sleeping Maggie pas in 1976 volgde). Deze topmuzikanten weven een uniek geluidstapijt door de prachtige traditionele Keltische melodieën te vermengen met de kracht van moderne, opwindende ritmes. Of het nu gaat om een a capella ballade uitgevoerd met schoonheid en precisie, of een ruige Gealic battle tune, deze band is inventief en uniek in zijn soort met prachtige zang en akoestische/traditionele instrumenten. The Tannahill Weavers bestaan uit Roy Gullane(zang, gitaar), John Martin (viool, cello, viola, zang), Phil Smillie (fluit, whistles, bodhran, zang) en Lorne MacDougall (highland bagpipes, Scottish small pipes, whistles). Ter plekke werd al een terugkeer aangekondigd. Exact een jaar later (16 november 2014) komen ze weer.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–
wardposter4. Zaterdag 12 oktober 2013 speelde LUCY WARD bij ons, met een gastoptreden van Linde Nijland en Bert Ridderbos. In Serah Artisan opende ze haar Nederlands/Belgische tournee. Lucy won in 2012 de Horizon Award van BBC Radio 2 tijdens de uitreiking van de jaarlijkse Folk Awards. Deze prestigieuze prijs wordt verleend aan het meest belovende folktalent van het afgelopen jaar. Eerder was ze finaliste in de BBC Radio 2 Young Folk Awards 2009. Lucy’s tweede album Single Flame (eveneens Navigator Records) kwam in augustus 2013 uit en bevestigde haar status als jonge Leading Lady van de Engelse folk van wie we nog veel mogen verwachten. Lucy heeft de gave om haar publiek met haar krachtige, zuivere stem en haar adembenemende presentatie volledig stil te krijgen. Ze is een prima songwriter en een voortreffelijk performer, een echt podiumbeest.

Ze overdondert haar publiek met haar oprechte en sprankelende persoonlijkheid, haar eigen speelse humor, publieksinteractie en haar verrukkelijke stem.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

vdvposter3. Zaterdag 7 september 2013 trapte het AD VANDERVEEN TRIO seizoen 2013-2014 af (toen de poster gemaakt werd, was het nog een kwartet – vandaar). Hij ontpopte zich na het uiteenvallen van de rootsrockgroep Personnel (1993) tot een van ‘s lands belangrijkste singer/songwriters, waarbij hij zich op zijn diverse albums bij laat staan door een keur aan nationale en internationale artiesten. In een vroege OOR-recensie zag Vanderveen zich al geplaatst in een rijtje met de gevestigde namen Bob Dylan, Neil Young, Jim Croce en James Taylor. Hoewel Vanderveen graag samenwerkt (zo speelde hij met Iain Matthews als The Iain Ad Venture en, met een toegevoegde Eliza Gilkyson als More Than a Song, ligt zijn focus toch vooral op het solowerk en hij nam door de jaren heen een indrukwekkende reeks albums op die zonder uitzondering kwalitatief hoogstaand zijn. De meest recente hiervan is Beat The Record(2014). In Zaandam speelde Ad Vanderveen (zang, gitaar, piano, mondharmonica) met Timon van Heerdt (basgitaar) en Kersten de Ligny (zang, autoharp, percussie).

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

henry20132. Zaterdag 22 juni 2013 waren het THE HENRY GIRLS die ons eerste internationale optreden verzorgden. Als een spons zuigen The Henry Girls (Donegal, Ierland) hun invloeden op -een vleug traditioneel Iers, een snuf americana, een scheut bluegrass- en brouwen er een volstrekt eigen stijl van. Zo groeiden ze het afgelopen decennium langzaam uit tot een van de meest geliefde folk/roots bands uit Ierland. Gerenommeerd vanwege hun fraaie close-harmony zang, kan de stijlvergelijking gemaakt worden met Crosby, Stills & Nash, The Dixie Chicks en The Indigo Girls. The Henry Girls – genoemd naar de grootvader van de zussen – bestaan uit de gezusters McLaughlin: Karen (viool, gitaar, banjo, ukelele, zang), Joleen (harp, piano, mandoline, zang) en Lorna (piano, accordeon, zang). Ze traden voor het eerst in Nederland op. Dit beviel zo ontzettend goed, dat Roots aan de Zaan het initiatief nam tot een terugkeer in 2015, nu op 5 plekken in Nederland. Op 10 april 2015 traden ze derhalve weer (o.a.) bij ons op.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier

——————————————————————————————————————————————————————————————–

nijland1. Zondag 7 april 2013 openden LINDE NIJLAND, BERT RIDDERBOS & FRED PIEK Roots aan de Zaan met een fraai concert. Singer/songwriter Linde Nijland maakte (samen met Annemarieke Coenders) lange tijd deel uit van het duo Ygdrassil, waarvan de muziek gekenmerkt werd door de harmonieuze samenzang en de vaak op Engelse folk gebaseerde, pure muziek. Ygdrassil bracht tussen 1995 en 2005 vijf albums uit en trad op op diverse podia in Nederland (o.a. Lowlands) en buiten de grenzen. Ten tijde van het laatste album (Easy Sunrise, 2005) was multi-instrumentalist Bert Ridderbos (ex-Törf) toegetreden tot Ygdrassil, dat uiteindelijk in 2007 uit elkaar viel, waarna ze beiden verder gingen. Veteraan Fred Piek is een klinkende naam uit de Nederfolkscene. Eerst als lid van de legendarische Nederlandse folkrockgroep Fungus, met wie in 1974 de hit Kaap’ren Varenwerd gescoord. Daarna richtte hij The Amazing Stroopwafels op, die nog steeds vertegenwoordigd zijn in de welbekende Top 2000 met de song Oude Maasweg. Later maakte hij nog deel uit van De Drie Heren (met Joost Belinfante en Friedrich Hlawatsch), en werkte hij samen met o.a. Levi Weemoedt, Lennaert Nijgh en Louis Debij.

Voor foto’s van dit optreden, klik hier